Baldur’s Gate 3. Astarion

Astarion, elfi łotrzyk, wyzwoli się z trwającej od stuleci niewoli albo zginie (po raz drugi), próbując tego dokonać w tej dekadencko mrocznej fantastycznej przygodzie autorstwa wielokrotnie nagradzanej pisarki T. Kingfisher.

Jesteś zbyt piękny, żeby umrzeć.

Astarion Ancunín miał zostać magistratem, a nie wampirzym pomiotem. Miał służyć prawu, a nie okrutnemu wampirzemu panu, Cazadorowi Szarrowi. I miał pić wyborne wino, a nie szczurzą krew. Niestety – miasto Wrota Baldura niezbyt przejmuje się tym, co powinno się wydarzyć.

Choć nie jest w stanie przeciwstawić się rozkazom swojego pana i nocami przemierza ulice w poszukiwaniu świeżej krwi, Astarion nigdy nie porzucił nadziei. Ten koszmar musi się przecież kiedyś skończyć – wystarczy tylko odkryć, jak tego dokonać.

Kiedy władca wampirów ogłasza konkurs o swoje względy, pojawia się okazja w postaci niezwykle cennej nagrody… oraz nieoczekiwanego sojuszu. Głęboko pod Wrotami Baldura ukryto krew martwego boga, a żeby ją zdobyć, Astarion będzie potrzebował pomocy przystojnego aasimara – paladyna imieniem Hahn den Suriel.

Pojawia się jednak kilka problemów. Astarion nie powinien ufać innym wampirzym pomiotom. Nie powinien opuszczać miasta w celu realizacji własnych celów, a nie woli swego pana. I z całą pewnością nie powinien zawierać układu z obcym, którego złote oczy potrafią usidlić nawet poczerniałe, nieumarłe serce.

Ale miasto Wrota Baldura niewiele sobie robi z tego, co powinno się wydarzyć.